ਸਰਜਨਸ਼ੀਲ

 

ਔਰਤ ਬੜੀ ਸਰਜਨਸ਼ੀਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ

ਸਹੇਜ ਕੇ ਰਖਦੀ ਹੈ ਬਚਪਨ ਦੇ 

ਅਪਣੇ ਗੂਡਿਆਂ ਪਟੋਲੇ 

ਤੇ ਅਪਣੇ ਬਚਿਆ ਦੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਕੱਪੜੇ ਵੀ

ਸਹੇਜ ਲੈਂਦੀ ਹੈ 

 ਓਹਨਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ

ਜਦ ਵੀ ਦੂਖੀ ਜਾਂ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੁੰਦੀ ਹਾਂ 

ਖੋਲਦੀ ਹੈ ਸੰਦੂਕ ਫਰੋਲ ਦੀ ਹੈ ਪੁਰਾਣਾ ਸਮਾਨ 

ਚੇਤੇ ਕਰਵਾਉਂਦੀ ਹੈ ਖੂਦ ਨੂੰ 

 ਓਸ ਦੇ ਵਿੱਚ ਸਹੇਜ ਕੇ ਰਖੇ ਸੁਪਨੇ 

ਕੂਝ ਸੁਪਨੇ ਵੰਡ ਦੀਦੀਂ ਹਾਂ ਧੀਆਂ ਪੂਤੱਰਾ ਚ 

ਕੂਝ ਨੂੰ ਫੇਰ ਸਹੇਜ ਲੈਂਦੀ ਹੈ 

ਅਪਣੀ ਵਦਧੀ ੳਮਰ ਨੂੰ ਦਰਕਿਨਾਰ ਕਰ 

ਪੂਰਾ ਕਰਣ ਦੀ ਆਸ ਤੇ 

ਹਰ ਔਰਤ ਸਹੇਜ ਲੈਂਦੀ ਹੈ

ਖੱਟਿਆ ਮਿਠਿਆ ਯਾਦਾਂ ਵੀ 

ਕਿਸੇ ਦਾ ਕੌੜਾ ਬਰਤਾਵ ਵੀ

ਕਿਸੇ ਦਾ ਚੰਗਾ ਸਵਭਾਵ ਵੀ

ਪਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਢੵਣ ਨਹੀਂ ਦੀਦੀ 

ਅਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਭਾਵ ਵੀ 

वफ़ा निभाने का

 तुझमें भी हुनर था दिल लगाने का

मुझे भी नशा था वफा निभाने का

 

फिर भी कयूँ रास्ते हो गये जुदा जुदा

शायद जज्बा नहीं था मनाने का

लोग खाते रहे कसमें हमारे इश्क़ की

हम इल्म ही भूल गए अपने फसाने का

जिस शिद्दत से शुरू हुई थी मुहब्बत

वो पहला लफ्ज़ ही खो गया तराने का 

आ फिर से महसूस करें पहली सी कसक

क्यूँ पाले भ्रम इक दुजे को भुलाने का

फिर से हवा दें बुझती हुई चिंगारी को

क्यूँ इंतजार करें इसके राख हो जाने का

आ एक मिसाल कायम करें साथ होकर

क्यूँ सोचे बीते वक़्त को आईना दिखाने का

तुझमें भी हुनर था दिल लगाने का

मुझे भी नशा था वफा निभाने का

मिट्टी के दीए

 

  मिट्टी के दीए

दीए की मिट्टी ने मिल मिट्टी में

फिर नयी मिट्टी बन जाना है 

इस दीए ने ना मुझे ना तुझे

ना पर्यावरण को नुकसान पहुंचाना है 

सारा साल कुम्हार करे इंतजार

इन दीयों के सहारे उसको घर चलाना है 

इस बार जला मिट्टी के दीए 

एक नया संदेश घर घर पहुँचाना है

ये है हमारा सबसे प्यारा त्यौहार

इसको पारम्परिक तरीके से ही मनाना है 

नीलम देती है संदेश सभी को 

इस दीवाली विदेशी लड़ियाँ  से नहीं मिट्टी के दीयों से दीवाली को मनाना है 

    

तेरे शहर में

 

       तेरे शहर में
तेरे शहर में आकर तेरे दीदार को तरसे
कैसे कहूँ हरदम ही तेरे प्यार को तरसे

घर अब ईंट पत्थर का सा मकान लगे
देखकर इसको पगले नैना यूँ ही बरसे

तेरी यादों के सहारे ही खुश रहना है
मिले हुए लगता है बीत गऐ हो अरसे

तुम क्या गए छोड़ कर मुझे मझधार में
छिन गया हो‌ आसमां  जैसे मेरे सर से
           नीलम नारंग

ਸਮੰਦਰ

 ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਇਕ ਕੋਨਾ 

ਸਮੰਦਰ ਜੇਹਾ ਕਰਕੇ ਰਖ

ਜਿਥੋਂ ਕਿਨਾਰੇ ਰਖੀ ਹਰ ਸ਼ੈ ਨੂੰ

ਬਹਾ ਕੇ ਲੈ ਜਾਵਣ ਲਹਰਾਂ

ਦਸ਼ਹਰਾ

 ਦਸ਼ਹਰਾ 

ਹਰ ਸਾਲ ਰਾਵਣ ਸਾੜੀ ਜਾਣੇ ਹਾਂ 

ਪੁਤਲੇ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੱਡਾ ਕਰੀ ਜਾਣੇ ਹਾਂ

ਅਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਘੋਖਾ ਦੇਈ ਜਾਣੇ ਹਾਂ

ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਭੁਲੇਖੇ ਚ ਰਹੀ ਜਾਣੇ ਹਾਂ

ਜਾ ਮਨ ਨੂੰ ਸਮਝਾ ਲਈ ਹੈ ਏ ਗੱਲ 

ਬੂਰਾਈ ਨੂੰ  ਸਾੜਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ 

ਨਾ ਹੀ ਓਸਨੂ ਖਤਮ ਕਿੱਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ

ਖੌਰੇ ਏਸੇ ਲਈ ਹੀ ਵੱਧ ਰਹੀ ਹੈ 

ਤਦਾਦ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਰਾਵਣਾਂ ਦੀ 

ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਬੁਰਾਈ ਵੀ ਵੱਧ ਰਹੀ ਹੈ

ਨਿਤ ਨਵੇਂ ਰੂਪ ਵਿੱਚ 

ਕਿ  ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨਾਲ ਰਾਬਤਾ ਰਖਦੇ ਹੋ 

ਆਔ ਰੱਲ ਮਿਲ ਸੌਚਿਏ 

ਬੂਰਾਈ ਕਿਓ ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਵੱਧ ਹੀ ਹੈ 

ਤੇ ਏਸ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਣ ਲਈ  ਕੀ ਕੱਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ 

ਆਔ  ਸੋਚਿਏ

ਗਮ ਦੀ ਪਰਛਾਈ

 ਗਮ ਦੀ ਪਰਛਾਈ

ਜਦ ਵੀ ਗਮ ਦੀ ਪਰਛਾਈ ਆਈ
ਮੇਰਿਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ ਮੈਨੂੰ ਜਫ਼ੀ ਪਾਈ

ਓਦਾਸ ਨਾ ਰਹਿਣ ਦਿੱਤਾ ਕਦੈ ਮੈਨੂੰ
ਨਾਲ ਰਹੀਆਂ ਹਰਦਮ ਬਣ ਪਰਛਾਈ

ਨਾਲ ਬੈਠ ਖੁਸ਼ਿਆ ਤਲਾਸ਼ਿਆ ਮੇਰੇ ਲਈ
ਵਕਤ ਦੇ ਦਿੱਤੇ ਜਖਮਾਂ ਤੇ ਮਰਹਮ ਲਾਈ

ਆਜ ਵੀ ਜਦੋਂ  ਕਦੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਜਾਵਾਂ
ਮੈਨੂੰ ਬਸ ਓਨਾਂ ਦੀ ਹੀ ਯਾਦ ਸਤਾਈ

ਖੂਨ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤਿਆ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਹੁੰਦੇ ਨੇ
ਏ ਗੱਲ ਮੇਰੀ ਸਹੇਲੀਆਂ ਨੇ ਸੁਮਝਾਈ

ਮਹਫਿਲ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਬਣਨ ਹਰਦਮ
ਰਹਿਣ ਨਾ ਦੇਵਣ ਕਦੇ ਵਿੱਚ ਤਨਹਾਈ

ਜਦ ਵੀ ਗਮ ਦੀ ਪਰਛਾਈ ਆਈ
ਮੇਰਿਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ ਮੈਨੂੰ ਜਫ਼ੀ ਪਾਈ