ਕੜਤਣ

 

ਪੀ ਲੈਂਦੀ  ਮੈਂ ਸਾਰੀ ਕੜਤਣ ਜੇ ਪੀ ਸਕਦੀ 

ਊਨ੍ਹਾਂ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸੀ ਬੰਦਗੀ 

ਖੁਸ਼ਨੁਮਾ ਮਹਫਿਲ ਸਜਦੀ ਸੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ

ਲਗਦਾ ਹੈ ਬਸ ਉਹੀ ਸੀ ਸੋਹਣੀ ਜਿੰਦਗੀ

भीड़

             भीड़

भीड़ का कोई मजहब नही होता

कोई जात कोई रंग नही होता

ये होती है जरखरीद गुलामों की

अपने आप से कुठिंत मासुमों की 

भूल जाती है इंसानियत

खो जाता है व्यक्ति का वजूद अपना

समझ ही नही पाती 

कब भेंट चढ़ जाती है सियासतदानों की 

सब होते तो एक ही बिरादरी के हैं

कदर नही करते अपने इंसानों की 

सावन

      सावन

ईब का सावन कुछ न्यूं बरसया

ज्यों नैनन मै ते बरसे नीर

समझ गया यो बादल मैनें

मेरे मन मै समाई  सै घणी पीर 

कदे बरसया झमाझम

जद उठी घणी कसूती टीस 

कदै ढलकया बूंद पै बूंद

जद मिली आस की सीख

इसा सावन मत न दिखाईयों किसी न

जो डरके फेर किसे ताईं ना पावै प्रीत

दर्द

 

दर्द ने  जख्मों से कहा

दे कोई लफ्ज़ ऐसा
बयां कर सके जो हालत  मेरी
जख्म ने हंसकर कहा
दर्द का हद से गुजर जाना ही 

दवा है तेरी

ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਮਿਲਿਆ

 

ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਮਿਲਿਆ ਸਭ ਤੋਂ ਥੋੜੵਾ ਥੋੜੵਾ
ਚਲਦੇ ਹੋਏ ਕੰਡਾ ਵੱਜਿਆ ਕਿਤੇ ਰੋੜਾ ਰੋੜਾ

ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਬਹੁਤ ਜੇ ਪਲ  ਮਿੱਠੇ ਲਗੇ
ਕਈ ਪਲਾਂ ਦਾ ਸਵਾਦ  ਰਹਿਆ ਕੌੜਾ ਕੌੜਾ

ਕੋਈ ਤਾਂ ਤਰਸੇ ਮੁੱਠੀ ਭਰ ਅਨਾਜ ਨੂੰ
  ਕਿਸੇ ਦੇ ਘਰ ਡੁੱਲਦਾ ਜਾਵੇ   ਤੋੜਾ ਤੋੜਾ

ਸੁੰਗੜ ਦੀਆਂ ਗਈਆਂ ਨਦੀਆਂ ਉਥੋਂ ਵੀ
ਜਿੱਥੇ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਪਾਟ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਚੌੜਾ ਚੌੜਾ

ਪਿਆਰ ਦਾ ਨਾਮ ਦੇ ਕੀਤਾ ਕੈਦ ਜ਼ਿੰਦਗੀ  ਨੂੰ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਜ਼ੰਜੀਰਾਂ ਨੂੰ ਹੁਣ  ਦੱਸ ਕਿਵੇਂ ਤੋੜਾਂ ਤੋੜਾਂ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਊਣਾ ਮੈਂਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ
ਖੁਸ਼ ਰਹਿਣ ਲਈ ਦੁੱਖਾਂ  ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮੋੜਾਂ ਮੋੜਾਂ

ਮਾਂ ਕਹਿੰਦੀ ਸੀ

 ਮਾਂ ਕਹਿੰਦੀ ਸੀ

ਕਿਸੇ ਦੇ ਕਹਿਣ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਨਾ ਆਈਂ 

ਆਪਣੀ ਗ੍ਰਹਸਥੀ ਨੂੰ ਆਪ ਹੀ ਚਲਾਈ 

ਨਾ ਮਾੜਾ ਕਿਸੇ  ਨਾਲ ਬੋਲੀ ਨਾ  ਸੁਣੀ 

ਨਾ ਹੀ ਪੇਕੇ ਸਾਰਿਆ ਤੋਂ ਮਾੜਾ ਸੁਣਵਾਈ

ਮਾਂ ਕਹਿੰਦੀ ਸੀ

ਜੋ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਹੈ ਉਸ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹੀਂ

ਜੋ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਉਸਨੂੰ ਲੈਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੀਂ

ਬਿਨ ਗੱਲ ਅਪਣੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਫਰੋਲਦੀ ਰਹੀ

ਵੰਡ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਸਭ ਨੂੰ ਹੱਸਦੀ ਤੇ ਹੱਸਾਉਦੀਂ ਰਹੀਂ 

ਮਾਂ ਕਹਿੰਦੀ ਸੀ

ਉਸ ਦੀ ਦਿੱਤੀ ਸੀਖ ਪੱਲੇ ਬੰਨ੍ਹ ਜਿਉਂਦੀ ਰਹੀ

ਉਸ ਦੀ ਕਹੀ ਗੱਲ ਹੌਂਸਲਾ ਵਧਾਉਂਦੀ ਰਹੀ

ਹੱਸ ਖੇਡ ਬੀਤ ਰਹੀ ਹੈ ਸੋਹਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ

ਜੀਊਣ ਦਾ ਸੋਹਣਾ ਮੰਤਰ ਸਿਖਾਉਂਦੀ ਰਹੀ

ਮਾਂ ਕਹਿੰਦੀ ਸੀ

ਕਿਵੇਂ ਲਿਖਾਂ ਪਰੀਆਂ ਤੇ

     ਕਿਵੇਂ  ਲਿਖਾਂ ਪਰੀਆਂ ਤੇ 

ਕਈ ਵਾਰੀ  ਸੋਚਿਆ ਮੈਂ ਲਿਖਾਂ ਪਰੀਆਂ ਤੇ 

ਪਰ ਜਦ ਵੀ ਲਿਖਣ ਦੀ ਸੋਚੀ 

ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਪਰੀ ਨਹੀਂ ਦਿਖੀ

ਮੈਨੂੰ ਦਿਸਿਆ ਔਰਤਾਂ ਪੱਥਰ ਕੁੱਟਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ 

ਰਸੋਈ ਚ ਖੜੀਆਂ ਪਸੀਨੋ ਪਸੀਨ ਹੋਈਆਂ 

ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਚ ਕੰਮ ਕਰਦੀਆਂ 

ਮੈਂ ਜਦ ਵੀ ਦੇਖਿਆ ਕਿਸੇ ਵੀ ਔਰਤ ਨੂੰ

 ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੀ ਦਿਖੀ 

ਹਰ ਦਮ ਆਪਣੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨੂੰ ਲਕਾਉਂਦੀ ਹੀ  ਦਿਖੀ 

 ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਲਿਖਾਂ ਗੱਲ ਕਿਸੇ ਪਰੀ ਦੀ 

ਜਾਂ ਪਰੀਆਂ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਤੇ 

 ਮੈਂ   ਤਾਂ ਲਿਖ ਸਕਦੀ ਹਾਂ 

 ਸਿਰਫ਼ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਦੀ ਗਾਥਾ 

ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ  ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਜ ਦੇਖਦੀ ਹਾਂ 

ਪਰ ਪਰੀਆਂ ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਲਿਖਾਂ 

ਚਾਹ ਕੇ ਵੀ ਮੈਂ ਕੁਛ ਲਿਖ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ

ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਔਰਤ, ਕੋਈ ਬੱਚੀ ਕਦੇ ਵੀ 

ਪਰੀਆਂ ਵਰਗੀ ਨਹੀਂ ਦਿਖੀ