ਖੋਰੇ ਕਿਧਰ ਗਏ ਔ ਘੱਰ ਤੇ ਔਸਾਰੇ
ਜਦੋਂ ਟੱਪ ਜਾਦੇੰ ਸੀ ਕਧਾਂ ਕੋਠੇ ਚੌਬਾਰੇ
ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਫ਼ੜਣ ਲਈ ਪੱਜਦੇ ਸੀ
ਹਰਲ ਹਰਲ ਕਰਦੇ ਸਾਰੇ ਫਿਰਦੇ ਸੀ
ਊਸ ਵੇਲੇ ਨਾ ਬਹੁਤਾ ਕੋਈ ਸੁਪਨੇ ਸੀ
ਨਾ ਹੀ ਤਾਂ ਵਡਿਆ ਦੇ ਬੋਲ ਚੁਭਦੇ ਸੀ
ਭੈਣ ਭਰਾਂ ਦੂਖ ਅਪਣਾ ਵੰਡ ਲੈਂਦੇ ਸੀ
ਰੋਂਦੇ ਰੋਂਦੇ ਆਪੇ ਚੂਪ ਹੋ ਹੱਸ ਪੈਂਦੇ ਸੀ
ਊਸ ਸੋਹਣੇ ਵਕਤ ਦੀ ਯਾਦ ਆਓਂਦੀ ਹੈ
ਹੂਣ ਵੀ ਕਈ ਵਾਰੀ ਬੀਬੀ ਦਿੱਸ ਪੈਂਦੀ ਹੈ
ਕਦੇ ਲਸੀ ਰਿੜਕਦੀ ਕਦੇ ਦਰਿਆ ਬੂਨਦੀ
ਡੰਗਰਾਂ ਨੂੰ ਹੋਕੇ ਮਾਰਦਾ ਕਦੇ ਦੋਣ ਕੱਸਦੇ
ਬਾਪੂ ਦੀ ਹਲੇ ਵੀ ਯਾਦ ਸਤਾਓਂਦੀ ਹੈ
ਹੂਣ ਕਈ ਵਾਰੀ ਜੀ ਕੱਰਦਾ ਹੈ
ਫ਼ੇਰ ਓਥੇ ਜਾਵਾਂ ਓਹੀ ਬਚਪਨ ਹਡਾਵਾਂ
ਕਂਘਾ ਸੀਸਾ ਚੱਕ ਕਾਨਸ ਤੋਂ ਬਾਲ ਵਾਵਾਂ
ਦੰਦਾ ਤੇ ਰਗੜ ਦੰਦਾਸਾ ਹਾਸੇ ਪਾਵਾਂ
ਸੂਰਮੇ ਦਾਨੀ ਚੋ ਕੱਜਲ ਅਖਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾਵਾਂ
ਝਾਂਜਰਾਂ ਪੈਰੀ ਪਾਕੇ ਛਮ ਛਮ ਨੱਚਦੀ ਜਾਵਾਂ
No comments:
Post a Comment